De geboorte van Aiden

Een bijzondere geboorte in bijzondere omstandigheden.


19 maart leerde ik het gezin kennen omdat ze graag een lifestyle familieshoot wilden! Het was een ontzettend leuke en gezellige shoot waarna we zelfs nog samen hebben geluncht.

(hier kun je de preview van die shoot vinden!)

Toen was Vanessa weer net zwanger van hun derde kindje! Een jongen deze keer want ze hadden al twee meiden!


Slecht nieuws

In juli waren wij nog aan het reizen langs de oost-kust wanneer ik een berichtje ontving van Vanessa. En dat was geen leuk nieuws. 14 juli was er bij Mirre (de jongste dochter) Neuroblastoma kanker ontdekt. En ze waren druk aan het plannen om terug te gaan naar Nederland. 


Uiteraard schrok ik van dat bericht. Je kijkt naar je eigen kind en je kan je nooit voorstellen hoe het moet zijn, maar je kan het je wel een beetje inbeelden. De vraag was meteen of ik nog naar Melbourne kwam en of ik nog een shoot kon doen hier, en ook na de geboorte van hun derde kindje. 2 september was Vanessa uitgerekend en net op die dag zouden haar man Peter met Mirre alvast naar Nederland vertrekken om daar de behandeling voort te zetten.


Rollercoaster

In wat voor rollercoaster kom je dan terecht? Iets wat een blijde gebeurtenis moet zijn, de geboorte van je derde kind, wordt overschaduwd door deze verschrikkelijke ziekte. 

Ik vroeg aan Vanessa of ze wilde dat ik de geboorte vast zou leggen. Dat wilden ze beiden graag. Na snel overleg besloten we het zo te plannen dat we vóór 2 september in Melbourne zouden zijn zodat ik er in ieder geval bij kon zijn voor als Peter het niet zou halen. 

Gelukkig waren wij 26 augustus alweer terug in Melbourne wat me toch een fijn gevoel gaf. Nu kon ik sowieso de geboorte vastleggen voor Vanessa en Peter. 


Omdat Vanessa en Peter druk waren met ziekenhuisbezoeken en de aankomende plotselinge verhuizing naar Nederland terug, besloten Marc en ik lekker Hollandse pannenkoeken te bakken voor ze. Even een avondje geen standaard maaltijd (wat wel heel fijn is, want die krijgen gezinnen die in zo’n situatie terecht gekomen zijn) maar even wat anders. Ook de moeder van Vanessa was overgevlogen om overal te helpen waar nodig. De pannenkoeken vielen in de smaak en Mirre at zelfs na enige tijd echt weer best veel! We maakten nog een grapje dat ze vast wel zou bevallen van zulke pannenkoeken en die avond kreeg ik bericht dat het waarschijnlijk was begonnen! 29 augustus reed ik dus naar het ziekenhuis in Melbourne met het idee dat ik een bevalling zou gaan vastleggen. De uren verstreken maar er kwam geen baby ;) Het was vals alarm dus ik ging weer naar huis en ook Vanessa en Peter gingen die nacht weer naar huis. 


"Werkten de pannenkoeken toch niet! ;)"

Geboorte inleiden

Vanessa en Peter hadden besloten dat, gezien de omstandigheden, het beter zou zijn om de geboorte in te leiden. Dus 31 augustus was het dan echt zo ver. Om half 1 in de middag kwam ik de kamer binnengelopen van een ander ziekenhuis in Melbourne, het ziekenhuis waar ze sowieso graag wilde bevallen en ook het ziekenhuis waar ze de afgelopen weken zo ontzettend vaak moesten zijn met hun kleine meid. De sfeer was ontspannen. Vanessa had goed geslapen en zag er uitgerust uit. De druppels waren al gegeven dus nu was het wachten op de weeën en de ontsluiting. Rond 13:55 had Vanessa al 3 weeën binnen 10 minuten maar ze leek er zelf weinig last van te hebben. In de tussentijd wilde ik nog even wat halen in de kantine en liep Peter even mee omdat hij de weg beter wist dan ik. Onderweg liet hij mij nog de afdeling zien waar Mirre vaak met haar ouders moest zijn. Het zag er prachtig uit, mooi ingericht en veel te doen voor kinderen maar ook heftig om zoveel zieke kinderen te zien. 


Peter liep daarna weer terug naar de kamer en ik kocht even wat te drinken voor mezelf. Al vrij snel daarna kreeg ik een berichtje van Peter dat ik langzamerhand wel weer naar boven kon komen omdat de weeën al heftiger werden. 


Opeens ging het snel!

Toen ik weer binnen kwam rond 15:00 zag ik dat Vanessa echt al goed in de ontsluitingsweeën zat en had ik zo’n vermoeden dat het wel eens heel snel zou kunnen gaan. En dat was ook zo!


Want 23 minuten later werd Aiden geboren! En wat een grote knul was hij al! Peter pakte Aiden zelf aan en gaf hem aan Vanessa. En een minuut later om 15:24 werd de navelstreng doorgeknipt. De reden dat dit snel gebeurde vond ik erg mooi. Tijdens de bevalling was ik niet de enige die aanwezig was buitenom het personeel, maar ook Jane van CellCare was aanwezig. Jane kwam namelijk het bloed uit de navelstreng en de placenta opvangen. Dit bloed zou namelijk later nog gebruikt kunnen worden voor Mirre mocht dit nodig zijn. Deze stamcellen kunnen dus echt nog heel belangrijk zijn. 


Stamcellen uit de placenta

Tegenwoordig zie je steeds vaker dat de placenta langer aan de baby wordt gelaten. Ook hier zijn uiteraard goede redenen voor, maar ik zou toch even aandacht willen vragen voor de stamcellen die zo belangrijk kunnen zijn voor zieke kinderen. Vaker wordt de navelstreng namelijk doorgeknipt en verder wordt er niets meer gedaan met het bloed van de placenta. Stel je eens voor hoeveel zieke kinderen nog baat kunnen hebben als al dit bloed wel opgevangen wordt? Ik wist dit ook niet maar wie weet wil jij het bloed ook wel doneren? Lees hier meer over: http://www.puurverloskundigen.nl/navelstrengbloed-en-stamcellen-wat-zijn-de-mogelijkheden/


En wat ook niet zoveel voorkomt is dat Aiden een knoopje had in zijn navelstreng! Een knoop in de navelstreng komt bij ongeveer één op de driehonderd zwangerschappen voor! 

Na een vrij vlotte bevalling was het helaas voor Vanessa nog niet over. Helaas bleef er waarschijnlijk nog wat van de placenta zitten waardoor er nog veel gedoe was om er voor te zorgen dat alles uit de baarmoeder verwijderd was. En dit was niet prettig! Ook verloor Vanessa ontzettend veel bloed. Wel 1.6 liter! Pas om 16:50 was alles een beetje voorbij, eindelijk wat rust. En eindelijk even echt genieten van Aiden. 


Ondertussen was er natuurlijk al wel gebeld naar de moeder van Vanessa en die kwam met de twee trotse grote zussen richting het ziekenhuis. 


Omdat Vanessa nog heel even bij moest komen en even de borstvoeding wilde proberen, bleven Oma en de twee zussen even in de wachtkamer wachten. 

“Mama ook een infuus?"

Om half 6 was het dan zo ver en konden de twee trotse zussen hun broertje gaan bewonderen! Vol bewondering keken ze naar hun kleine broertje. Liene en Mirre bleven maar kijken naar hun kleine broertje en vooral Mirre was ook aan het kijken naar het infuus van mama. “Mama ook een infuus?" zei ze, en ze gaf haar moeder een kus op haar hand. 

Mirre wilde Aiden wel al graag vasthouden maar Liene vond het nog een beetje spannend. En ook oma was natuurlijk ontzettend blij! Want Nederland is toch een eind weg, en ook al was ze hier vanwege minder leuke omstandigheden, ze kon wel meteen haar prachtige kleinzoon bewonderen!


Grote knul!

De twee grote trotse zussen kozen de kleertjes uit voor Aiden. Maar de kleertjes die ze uitkozen waren veel te klein! Aiden was namelijk echt een grote knul! Hij was maarliefst 56 centimeter lang! En woog 4.2 kilo. Het leuke was dat de computer de melding gaf “the length entered is greater than 55cm. Is that correct?” Zoals je terug kunt zien op de foto’s!

Na nog veel knuffels was het voor mij tijd om naar huis te gaan. Een aantal dagen daarna heb ik nog wat foto’s gemaakt van Aiden in hun huis. Peter was toen al met Mirre naar Nederland en Vanessa moest nog twee weken in Melbourne blijven met Liene, Aiden en haar moeder. Ze kon niet wachten om ook naar Nederland te gaan. Het is niet niks als je net bent bevallen en je man en dochter zijn zo ver weg. 


“the length entered is greater than 55cm. Is that correct?”

Ik heb alleen maar heel veel respect gehad, en nog steeds, voor Vanessa, Peter, Liene en Mirre (en kleine Aiden natuurlijk ook, al krijgt hij er nog niet zoveel mee). 


Lieve Peter en Vanes, jullie zijn zulke prachtige mensen, sterke ouders en zo liefdevol! Hoe vaak ik er ook over nadenk, ik zou niet weten hoe ik dit had moeten doen in zo’n situatie. Ik vind het ontzettend knap. Zoveel liefde en geluk maar ook zoveel ellende en onzekerheid. Wat een rollercoaster. Ik hoop dat er nu meer rust is en jullie omringd zijn door veel liefde van vrienden en familie. Gelukkig hebben we elkaar alweer gezien in Nederland en dat zal zeker nog vaker gebeuren. Heel veel liefs en heel veel knuffels voor jullie allemaal. En tot snel! :)


Helaas is de toekomst voor Mirre nog steeds onzeker en wil ik iedereen graag wijzen op deze link waar je hen kan helpen door iets te doneren. Ze hebben hals over kop Australië moeten verlaten en moeten hier zonder baan en drie kinderen alles weer opnieuw opbouwen. Alle hulp is welkom!


Hulp is altijd welkom

Betalen kan gewoon via creditcard. Voor de Nederlanders die geen gebruik maken van een creditcard: NL70 ABNA 0615021980 V. de Jong 

Paypal: pjjhendriks@hotmail.com

https://www.gofundme.com/support-mirres-neuroblastoma-fund


Bekijk hieronder hun geboorteverhaal!





















#fotograafzeeland #geboortefotografe #geboortefotografie #melbourne #australia #geboorte

682 keer bekeken

N I E U W S B R I E F

W E R K G E B I E D

G E B O O R T E
 

N E D E R L A N D  &  B E L G I E

G O E S - T E R N E U Z E N  - B R E D A -
B E R G E N  O P  Z O O M- R O T T E R D A M - A N T W E R P E N - B R U G G E - G E N T - B R U S S E L
  • LinkedIn
  • Facebook
  • Instagram
Zeeland, Nederland | info@jodydeijnenphotography.com | (+31)611509694